Work Text:
มันคือความรู้สึกที่ผุดขึ้นมาแบบผิดที่ผิดเวลา ใครบางคนอาจบอกเช่นนั้น แต่ในโลกที่แตกจนเสียรูปไปแบบนี้ มีหน้าไหนกล้าบอกว่าอะไรสักอย่างมัน “ผิด” เนี่ยก็เกินไปหน่อย
“นี่”
ริมฝีปากของเขาอยู่บนลำคอของสึคาสะ ลิมรสมัน เลียมัน กัดมัน ในขณะเดียวกันก็สงสัยว่าถ้าบังคับให้เขี้ยวจมลงไปเขาจะสามารถฉีกขาดผิวหนังดุจเหล็กกล้านี้และเรียกเลือดออกมาได้หรือเปล่า
สึคาสะไม่แม้แต่จะดูกังวลเมื่อเก็นบอกกับเขาเช่นนั้น
“น่าสนใจดีนะ” คือทั้งหมดที่เขาตอบ
สึคาสะคงไม่รู้ เป็นไปได้ว่าเขาอาจไม่เคยไตร่ตรองดูเลยก็ได้ แต่ ชิชิโอะ สึคาสะ น่ะเป็นคนที่อ่อนแอ สึคาสะเป็นคนที่อ่อนแอขนาดที่ว่าเก็นอยากจะหัวเราะเยาะเย้ยใส่หน้าถ้าเขาไม่ได้รักอีกฝ่ายขนาดนี้
มือใหญ่อันทรงพลังคู่นี้สามารถหักคอของเก็นได้ในฉับเดียว บ่าที่กว้างตรงหน้านี่ก็เป็นโล่กำบังให้มิตรสหายมานับครั้งไม่ถ้วน
ความแข็งแกร่งที่แทบจะเลยความเป็นมนุษย์ของสึคาะสะมีไว้ปกป้องอุดมคติที่คงพังลงมาแม้ถูกสัมผัสอย่างนุ่มนวล
การได้เป็นเจ้าของสัมผัสนั้นคงเป็นเกียรติ ได้เป็นความยุติธรรมต่อการฆาตรกรรมหมู่ที่แสนไร้ความหมาย
แต่การไม่ได้เป็นเจ้าของสัมผัสนั้น มันเป็นอะไรมากมายกว่า
เก็นเอื้อมเข้าไปใกล้เพื่อช่วงชิงริมฝีปากของสึคาสะ หนึ่งครั้ง สองครั้ง ครั้งที่สามยาวนานและเนิบนาบจนอากาศรอบตัวเหลือเพียงลมร้อน
“นี่…”
เขาพูด เสียงเบากว่ากระซิบ
“เก็น-”
“นี่”
หน้าอกของเขากดทับลงไปบนหน้าอกของสึคาสะ ผิวชนกับผิว มือของเขาปัดป่ายไปทั่วสองแขนแน่นด้านล่าง เสียงหายใจลูบไล้ใบหน้าสวยงามของอีกฝ่าย
เก็นหยุดไปจังหวะหนึ่ง ก่อนที่จะเอ่ยดูน้ำเสียงแสนจะซื่อตรงจนเขาไม่แน่ใจว่านี่คือ อาซากิริ เก็นที่กำลังพูดหรือใครคนอื่นอย่างสิ้นเชิง
(อาจเป็น อาซากิริ เก็น คนนั้นที่มีความหมายอยู่ในตัวอักษรชื่อ)
“ฉันจะปกป้องสึคาสะเอง”
คำว่า ‘จัง’ นั้นถูกละออกไปด้วยเหตุผลอะไรไม่รู้ เขาไม่คิดว่ามันเป็นเพราะเขาสภาพอารมณ์อ่อนไหว แต่ทุกเหตุผลก็เป็นเพียงสมมุติฐานไร้ซึ่งการสรุป
อย่างไรก็ตาม มันไม่น่าแปลกใจที่สึคาสะดูไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาเพิ่งบอก
“มันคือฉันต่างหากที่จะไปปกป้องเธอ”
ในแววตาตรงหน้าฉายบางสิ่งที่ทำให้เก็นเข้าใจว่าเขากำลังทำตัวแปลกจริงๆ ด้วย ทว่ามันเป็นข้อแก้ตัวที่สุดท้ายเก็นก็ต้องเมินเฉย ข้อแก้ตัวที่สีคาสะใช้ปฏิเสธการหลบซ่อนอยู่ในห้องใต้ดินที่เยือกเย็นและมืดมน ห้องนั้นมีชื่อว่าหัวใจของเก็น
ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกตัวใหญ่กว่าในความเป็นจริง แต่ก็ไม่เพียงพอ กลายเป็นว่าเขาเพ้อเรื่อยเปื่อยใส่ลำคอที่ไร้การป้องกันของคนด้านล่าง ใส่เส้นเลือดที่มองเห็นได้ชัด ใส่จังหวะของหัวใจไม่เชื่อมกับจังหวะหัวใจของเก็นอย่างไม่น่าเชื่อ “ฉันจะปกป้องสึคาสะจังไม่ว่ายังไงเอง” เขาเปล่ง “จะปกป้องหัวใจ จะปกป้องวิญญาณ จะปกป้องอุดมคติอันใหม่นี้ ฉันปกป้องอดีตของสึคาสะไม่ได้แต่จะปกป้องอนาคตของสึคาสะ ไม่ว่าเราจะจบกันที่ตรงไหน”
เขาได้ยินเสียงครางคล้ายสะอื้นใกล้ใบหู มันแอบน่ารัก แต่ก็แอบน่าเศร้า เขากระซิบตอบ “นี่ สึคาสะยังมีฉันอยู่รู้มั้ย?” กลับเข้าไปในปากของสึคาสะ
นี่ สึคาสะเป็นของฉันนะ ถูกละทิ้งไว้ ถึงหัวของเขาจะอยู่ในที่แปลกๆ เก็นก็ยังรู้ว่านี่มันอาจจะน่าขนลุกไปหน่อย
นี่ ฉันรักสึคาสะนะ เองก็ถูกละไว้สำหรับตอนนี้ เก็นไม่อยากเสี่ยงมองหัวใจของสึคาสะเสียศูนย์ไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อมีความรู้สึกมากเกินไปอย่างฉับพลัน
(มันยั่วยวนเก็นมาก เมื่อคิดว่าเขาสามารถเห็นสึคาสะร้องไห้จากอารมณ์ที่อ่อนไหวได้ แต่มันสำคัญกับเก็นมากกว่าที่จะไม่เห็นมัน)
อย่างน้อยตอนนี้ เขาพอใจที่จะให้สึคาสะรับความรักผ่านการถูกปกป้องและปรนเปรออย่างที่ที่ผ่านมาเจ้าตัวขาดแคลนมาโดยตลอด
เก็นยังจะบอกสึคาสะอยู่ดี แค่ในอนาคต