Work Text:
Details Podfic
Length: 5:01
Format: mp3
Narrator: Silvernightwalker
Aziraphale: Schittposting
Crowley: pass_the_salt
Coverart made by: ChaosKiro
Edited by: LenaLawlipop
Vertaling
Het vredige lezen van Aziraphale werd onderbroken toen zijn voordeur met luid kabaal open vloog en een tocht van bijtende, koude lucht binnen liet. Dit ging gepaard met een vlaag van fijne, ijzige sneeuw en een zeer ontregelde demon.
‘Sluit de deur alsjeblieft, Crowley,’ zei Aziraphale afwezig, terwijl hij zijn bladzijde omsloeg zonder op te kijken.
“Het vriest daar verdorie!”
"Ja, dat weet ik. Omdat mijn deur...' Aziraphale keek eindelijk nadrukkelijk op – “nog steeds open is.”
"Oh, tuurlijk." Crowley gaf de winternacht buiten nog een laatste grimas van ongenoegen; toen deed hij de deur dicht en slenterde naar binnen terwijl hij binnensmonds de meest verschrikkelijke verwensingen mompelde. Het vuur dimde weer en de vlammen dansten vredig in de haard in plaats van rond te laaien in een wilde, door een windvlaag veroorzaakte, razernij.
‘Het is tenslotte winter,’ merkte Aziraphale behulpzaam op, terwijl hij een glimlach verschool. 'Wellicht zou je eens kunnen proberen...om je aan te kleden voor het weer? Om warmere kleding aan te trekken?”
Crowley keek lichtelijk geschokt. "Nee, nee. Dat zou helemaal niet werken. Niet met...' hij plofte naast Aziraphale op de bank neer en gebaarde vaag met zijn hand naar zichzelf. 'Je weet wel, met de hele esthetiek. Ik heb wel een imago om in gedachten te houden.”
"Ach ja. Natuurlijk,’ mompelde Aziraphale, terwijl hij nog een pagina omsloeg.
Crowley wurmde zich naast hem, zakte onderuit en duwde tegen Aziraphales elleboog zodat hij over zijn schouder kon kijken. ‘Wat ben je aan het lezen?’
"Een boek."
"Echt waar joh? Dat had ik nog niet gezien,’ zei Crowley. Aziraphale kon het oogrollen horen. “Is het een goed boek?”
Aziraphale sloot even zijn ogen en onderdrukte een zucht.
“Ik was er zeker van aan het genieten, ja.”
‘Mmh,’ bromde Crowley. Hij begon weer te wriggelen voordat hij uiteindelijk besloot om languit op zijn rug te gaan liggen. Opnieuw sloeg hij tegen Aziraphales elleboog aan, maar deze keer was het met zijn hoofd.
Aziraphale zuchtte en pakte het boek over met zijn andere hand terwijl Crowley comfortabel ging zitten. Hij gooide een lang been over de rugleuning van de bank en nestelde zijn hoofd in Aziraphales schoot.
‘Ga maar door hoor. Ik hou je niet tegen,’ zei de demon vrolijk terwijl hij zijn ogen sloot en zijn vingers over zijn borst legde.
Aziraphale keek naar beneden en de vage zweem van irritatie verdween bij het zien van Crowley die zijn ogen gesloten had. De uitdrukking op zijn gezicht was ontspannen en hij leek volkomen op zijn gemak met zijn hoofd op Aziraphales schoot.
Ze zaten– of, in het geval van Crowley, loungten – een hele tijd in stilte, met als enige geluid het knetteren van de vlammen die in de open haard branden.
‘Je weet dat ik het doorheb als je naar me kijkt,’ mompelde Crowley in de stilte. Zijn stem klonk al slaperig. Tussen een scheve grijns en een nadrukkelijk opgetrokken wenkbrauw gingen de helder gele ogen weer open en keken Aziraphale zelfvoldaan aan. Aziraphale richtte zijn aandacht weer op de pagina's van zijn boek.
‘Ik weet niet waar je het over hebt, Crowley,’ antwoordde hij. En als zijn vrije hand de weg vond naar de zachte, rode haarlokken om er doelloos doorheen te strijken en een tevreden glimlach de weg naar zijn lippen vond; ach ja, soms gebeurde deze dingen.
Crowley draaide zich naar de aanraking toe met een zacht geluid van tevredenheid, maar kon het niet laten om geamuseerd te snuiven.
‘Natuurlijk weet je dat niet, Angel.’