Work Text:
วันปีใหม่ก็เป็นแค่เพียงวันๆ หนึ่งเท่านั้น
สำหรับฉันแล้ว วันไหนๆ ก็เหมือนกัน ยกเว้นวันพิเศษหน้าเทศกาลต่างๆ ที่ฉันออกจะรำคาญอยู่ไม่น้อยเพราะจะไปทางไหนก็มีแต่ผู้คน ฉันเคยสั่งพิซซ่าร้านโปรดที่ปกติไม่ต้องรอคิวนาน แต่วันนั้นต้องรอเกือบสองชั่วโมง สุดท้ายก็จบด้วยการทำสปาเกตตีเหี่ยวๆ ที่บ้านกินอยู่คนเดียว จิบไวน์ ดูซีรีส์เรื่องเก่าๆ แล้วก็เข้านอนในช่วงระหว่างที่ผู้คนจำนวนมากจุดพลุกันอยู่ตลอดทั้งคืน
ส่วนคืนส่งท้ายปีปีนี้ ฉันใช้เวลาไปกับการนั่งชิลๆ อยู่ที่ออฟฟิศ เพราะกว่าจะเลิกประชุมก็ปาเข้าไปหกโมงเย็น ถนนทุกสายตั้งแต่หน้าตึกออฟฟิศไปจนถึงบ้านเต็มไปด้วยรถพร้อมไฟสีแดงตลอดทั้งทาง แม้ว่าฉันจะเดินกลับบ้านได้ก็ตาม แต่ฉันเลือกที่จะนั่งรื้อของในตู้เย็นออกมากินเป็นมื้อเย็น ระหว่างรอให้คนซา แล้วค่อยเดินกลับบ้านก่อนเที่ยงคืน
ตี๊ดดดดด ตี๊ดดดดด
"ฮัลโหล" ฉันรับสายโทรศัพท์นั่น หวังว่าจะไม่ใช่พวกคอลเซ็นเตอร์โทรมาป่วน
-เฮ้ ฮิลล์ สวัสดีปีใหม่!-
"ฮัลโหล นั่นใครน่ะ" เสียงจากอีกฟากของโทรศัพท์ดังขึ้นมารัวๆ
-เสียใจนะเนี่ยที่คุณจำไม่ได้-
"นาตาชา นั่นคุณเหรอ"
-ช่าย เดี๋ยวขอหาที่เงียบๆ ก่อน- เสียงค่อยๆ เงียบลง จนกระทั่งเธอพูดขึ้นมาอีกครั้ง
-ไงฮิลล์-
"ไงแนต"
-นี่ยังอยู่ที่ออฟฟิศอีกเหรอ-
"ช่าย เพิ่งประชุมเสร็จน่ะ"
-บ้านไหนเขาประชุมวันสิ้นปีกันฮิลล์ ถึงเวลาพักผ่อนได้แล้ว ให้รางวัลตัวเองหน่อย-
"รถมันติด เลยยังไม่ได้ออกน่ะสิ" ฉันทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ทำงาน ก่อนจะปล่อยให้มันหมุนไปเรื่อยๆ ตามแรง
-ข้ออ้างทั้งนั้น คุณเองก็รู้-
"แล้วคุณล่ะอยู่ไหน ทำงานเหมือนกันไม่ใช่รึไง" ฉันถามกลับ เพราะถ้าตามบันทึกรายงาน ตอนนี้นาตาชาเองก็ยังคงทำภารกิจช่วงสิ้นปีอยู่แถบยุโรป
-ถึงเวลาพัก ฉันก็พักนี่ไง สิ้นปีของที่นี่ และฉันก็กำลังเกลี้ยกล่อมให้ใครบางคนพักอยู่เหมือนกัน-
"แน่นอนว่ามันไม่เวิร์ก" ฉันยิ้มน้อยๆ ให้กับตัวเองและคนที่กำลังโทรคุยอยู่ แม้ว่าเขาจะไม่เห็นรอยยิ้มของฉันก็ตาม
-เอางี้ สมมติว่าถ้าเกิดมีเบียร์ไปถึงหน้าห้องทำงานของคุณตอนนี้ คุณจะพักแล้วดื่มเบียร์ด้วยกันมั้ย-
"แนต ฉันรู้ว่าคุณไม่ดื่มเบียร์ เบียร์มันเบาเกินไปสำหรับคุณ" ฉันบอกกลับ แน่นอนว่าไม่มีทางที่เธอจะเดินทางมาเร็วภายในระยะเวลาไม่กี่นาทีแน่นอน
ก๊อก ก๊อก
"ฮิลล์" ประตูเปิดมาพร้อมกับสาวผมแดงและเบียร์สี่ขวดในมือ
"แนต!"
แน่นอนว่าฉันตกใจ ถึงฉันจะรู้ว่าอีกฝ่ายคือสายลับและนักฆ่า แต่ก็อดตกใจไม่ได้ทุกครั้งที่เห็นเธอแอบเข้ามาหาในห้องแต่ละที
"คุณมาได้ยังไง เดี๋ยวนะ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"
นาตาชาเดินเข้ามาในห้องทำงาน พร้อมกับวางขวดเบียร์ไว้บนโต๊ะรับแขก ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ ฉันเดินไปหาเธอ และยังคงตกใจอยู่ไม่น้อย
"หนึ่ง ฉันเดินมา มันก็ไม่ได้ไกลสักหน่อย สอง ฉันเพิ่งถึง แล้วก็มาหาคุณเลยนี่ไง"
"ไม่ แล้วเสียงพลุนั่นล่ะ" ฉันถามกลับไปด้วยความสงสัย เพราะเสียงพลุจากโทรศัพท์ของเธอนั่นดังสนั่นราวกับว่ายืนอยู่ในสถานที่นั้นจริงๆ
"อันนี้ก็ต้องขอบคุณชุดเครื่องเสียงของโทนี่เขาล่ะ กระหึ่มสมใจสุดๆ" เธอยิ้มพร้อมกับเปิดเบียร์แล้วยื่นให้ฉัน ก่อนที่จะเปิดให้ตัวเองตาม
"แล้วทำไม..." ฉันเงียบไปพักหนึ่ง "แล้วคุณไม่ไปงานเลี้ยงปีใหม่ของโทนี่เหรอ" งานเลี้ยงจัดขึ้นไม่ไกลจากตึก เนื่องจากชั้นดาดฟ้ากำลังปิดซ่อมแซมหลังเกิดเรื่องคราวก่อน
"แล้วทำไมคุณไม่ไปล่ะ" เธอถามกลับ
"คุณก็รู้ ตรงนั้นมีแต่ผู้ชายเต็มไปหมด แล้วถ้าต้องให้ไปฟังพวกผู้ชายคุยกันอวดกัน ฉันคงจะบ้าตายแน่ๆ" ฉันตอบก่อนจะเงียบไปพักหนึ่ง "อีกอย่าง คุณก็ไม่อยู่สักหน่อย" เธอทำได้แค่เลิกคิ้วให้ฉัน
"แต่ฉันอยู่ตรงนี้นะมาเรีย"
"ก็ใช่ แต่คุณก็ไม่ได้ไปงานนั่นนี่นา"
"แต่ถ้าคุณอยากไปด้วยกันก็บอกได้นะ" เธอเสนอ
"ไม่" ฉันตอบกลับทันควัน "อยู่อย่างนี้ดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องเจอคนอื่น"
"งั้นฉันกลับ..." เธอกำลังจะลุก แต่ฉันคว้าแขนเอาไว้
"คุณไม่ใช่คนอื่น แนต"
"โอเค้" เธอยิ้มให้ ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาดังเดิม "ว่าแต่ ปีใหม่คุณมีแพลนจะหยุดงานบ้างมั้ย"
"กำลังคิดอยู่ คุณล่ะ" เอาจริง ฉันก็ไม่ใช่พวกบ้างานขนาดนั้น แต่งานมันเยอะบวกกับเวลาว่างมันก็มี ฉันก็เลยพยายามทำไปเรื่อยๆ เผื่อว่ามันจะน้อยลง
"กำลังดูอยู่ว่าคนแถวนี้มีแพลนมั้ย เพราะถ้าไม่มี ฉันก็ว่าจะชวนให้หยุดงานบ้าง"
"แล้วคิดว่าจะชวนได้มั้ย" ฉันถามแหย่กลับไป เพราะสุดท้ายแล้ว อย่างน้อยคืนนี้ฉันก็ไม่ได้อยู่คนเดียวในวันที่แสนจะวุ่นวายและคนเต็มไปหมด
"นั่นสินะ แต่ฉันคิดว่าน่าจะชวนได้แหละ" สาวผมแดงดูมั่นใจในสิ่งที่กำลังพูด
"ทำไมถึงคิดอย่างนั้น" ฉันถามกลับไป
"เพราะตั้งแต่ฉันเข้ามา เขายังไม่จับงาน หรือเหลือบไปมองงานเลยสักครั้งนี่นา"
"ก็จริง" ฉันยักไหล่ให้
"มาเรีย คืนนี้พักจากงาน แล้วพักผ่อนกันเถอะ ฉันจะอยู่ด้วยจนกว่าคุณจะกลับ"
"แล้วคุณไม่มีแพลนไปไหนเหรอ" ฉันถามย้ำอีกครั้ง
"ไม่มีมาเรีย แพลนของฉันคือการใช้เวลากับคุณ นั่นเรียกว่าแพลนได้มั้ย" เธอถามกลับ
"ได้สิ" ฉันส่งยิ้มให้ ต่อให้เราจะเคยใช้เวลาด้วยกันหลายครั้งแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีที่ได้ยินแบบนั้น
"กลับบ้านกันมาเรีย อย่างน้อยโซฟาคุณก็ยังนุ่มกว่าโซฟาที่นี่" นาตาชาพูดจบก็ลุกขึ้นจากโซฟาทันที โซฟาที่เธอบอกว่านุ่มน้อยกว่าที่บ้าน ก็ตัวเดียวกันกับที่เธอแวะมานอนทุกครั้งหลังจากทำภารกิจมาเหนื่อยๆ แล้วก็หลับยาวอยู่ตรงนั้นเกือบทุกครั้ง
"เอาสิแนต" ฉันลุกตาม ก่อนจะเก็บของตามสาวผมแดงออกไป
ไฟดวงสุดท้ายของห้องทำงานคนที่อยู่ดึกที่สุดปิดลง ตัดกับความสว่างไสวของภายนอกอาคาร ที่เต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมากที่กำลังอยู่บนท้องถนน บนรถยนต์ มุ่งหน้าสวนทางกับทั้งสองคน ที่ไม่ปล่อยให้ใครเดียวดายในคืนสิ้นปีแบบนี้